Konwent Bonifratrów » Zespół dworski

⛪️ Zobacz Zespół Dworski i okolice

Dwór należący do rodu Zebrzydowskich początkowo miał charakter obronny. Został przekształcony w II poł. XVI w. w dwór myśliwski. W związku fundacją z 1599 r. rozbudowano go i przystosowano na szpital. W 1611 r. przekazano go Braciom Bonifratrom. 

Zespół obejmuje dwór, klasztor, Dom Pomocy Społecznej (przebudowaną gorzelnię i browar), Warsztat Terapii Zajęciowej, spichlerz oraz budynek byłego oddziału dla kobiet Szpitala w Kobierzynie. Historia odcisnęła dewastujące piętno na całym kompleksie dworskim, który Bracia stopniowo i z ogromnym nakładem środków usiłują doprowadzić  do pierwotnej świetności.


  6 września 1599 roku Mikołaj Zebrzydowski (1553–1620) marszałek wielki koronny, wojewoda lubelski i krakowski ufundował w swoich dobrach szpital dla 12 żołnierzy. Dla tego celu dokonano rozbudowy dworu obronnego z XVI wieku. W 1611 roku na skutek niewywiązywania się przez miejscowego prepozyta z nałożonych nań obowiązków, Zebrzydowski przeniósł fundację szpitala na nowo przybyły do Krakowa Zakon Bonifratrów. Pierwszym przeorem Konwentu został przybyły z Krakowa Melchior Bonawentura. W tym czasie wspólnota zakonna składała się z kilku braci, którzy opiekowali się ok. piętnastoma chorymi.
W ciągu wieków Konwent podzielał burzliwe losy naszej ojczyzny. Z początkiem zaborów groziła mu nawet likwidacja (1793-8). Jednak dzięki zabiegom braci i przyjaciół Zakonu wciąż   wracał do wypełniania powierzonej misji. Spośród licznych dobrodziejów na uwagę zasługuje Elżbieta Wielopolska, której psychicznie chory syn Feliks przebywał tu do śmierci. W 1838 roku hrabina ufundowała cztery łóżka dla kobiet. Był to zalążek żeńskiego oddziału szpitala.  
  Mimo trudnych warunków, rozlicznych klęsk żywiołowych i zawirowań politycznych dobrzy bracia nie ustawali w niesieniu pomocy okolicznej ludności w okresach głodu, chorób i niedostatku, zwłaszcza podczas kilkakrotnie powracających epidemii cholery i tyfusu. W początkach XX wieku szpital składał się z trzech sal: męskiej na 15 łóżek i dwóch kobiecych na 13 łóżek. Po odzyskaniu niepodległości przebywali w nim ranni żołnierze i powstańcy śląscy. 

 

W latach trzydziestych, które były czasem kryzysu gospodarczego, kuchnia klasztorna wydawała przeszło 50 porcji obiadowych dziennie, aby wesprzeć licznych ubogich wędrujących za pracą i chlebem. W 1938 r. utworzono tu filię szpitala kobierzyńskiego, w której znalazło opiekę 30 umysłowo chorych kobiet. W maju 1942 roku niemieccy okupanci wywieźli naszych pacjentów do obozu Auschwitz-Birkenau, gdzie zostali zamordowani.

Po wojnie bracia przystąpili do odbudowy szpitala i gospodarstwa. Na mocy nowej umowy ze szpitalem w Kobierzynie do Zebrzydowic powrócili pacjenci z chorobami umysłowymi. W marcu 1950 roku upaństwowiono gospodarstwo Konwentu oraz należącą do Bonifratrów aptekę. Na terenach gospodarstwa utworzono PGR. W 1981 roku rozwiązano umowę ze szpitalem w Kobierzynie i utworzono Dom Pomoc Społecznej dla dorosłych mężczyzn niepełnosprawnych intelektualnie i psychicznie. Zmiany polityczne, jakie dokonały się w Polsce, pozwoliły braciom w 1992 roku odzyskać prawo własności zarówno do historycznego zespołu dworskiego, jak i do gospodarstwa.

Konwent odzyskał także swoją aptekę w centrum Kalwarii Zebrzydowskiej.  Wierni charyzmatowi Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego, starając się odpowiedzieć na wyzwania współczesności w opiece nad chorym, Bracia kontynuują dzieło powierzone im niegdyś przez Fundatora.

 
 
 
 

WSPIERAJĄ NAS